Αναστασία Τζιούτζιου

Σύγχρονες αντιλήψεις για την Αρχιτεκτονική

Όσο εξελίσσεται, με το πέρασμα των χρόνων, η ανθρώπινη σκέψη, τόσο εξελίσσεται και η αρχιτεκτονική ως μία από τις εκφράσεις της. Από την απλή περιγραφή του κόσμου που μας περιβάλλει, μέχρι την ανακάλυψη των υποατομικών σωματιδίων. Από την καταγραφή και μελέτη των σωμάτων γύρω μας, μέχρι την εξερεύνηση της δομής της ύλης, Οι σταθμοί αυτού του ταξιδιού διαμόρφωσαν διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα και αναζητήσεις, καθώς και πολλές θεωρίες για την αρχιτεκτονική.

Προχωρώντας λοιπόν, ο ανθρώπινος νους από την αναγνώριση των υλικών, των χρήσεων και των ιδιοτήτων τους, ως τη διεξοδική μελέτη της δομής τους και την κατανόηση της προέλευσης αυτών των ιδιοτήτων, έφτασε σήμερα σε ένα ριζοσπαστικό συμπέρασμα: τα υλικά δεν είναι τα ``άψυχα σώματα``, που γνωρίζαμε, αλλά επισημαίνεται η συνεχής κίνηση και οι δυνάμεις που παρατηρούνται μεταξύ των μορίων, στις οποίες οφείλονται οι ιδιότητές τους (π.χ. στα μέταλλα). Πρόκειται για ένα μεγάλο πέρασμα από το στατικό στο δυναμικό και από το απόλυτο στο σχετικό. Τίποτα δεν προσδιορίζεται σαν αυτοτελής μονάδα, αλλά εξετάζεται ως σύνολο με τις υπόλοιπες μονάδες με τις οποίες αλληλεπιδρά.

Επίσης, όλες αυτές οι κατακτήσεις του ανθρώπινου νου διαδίδονται πλέον ευρέως. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει να διαχειρίζεται περισσότερες γνώσεις και πληροφορίες. Η ανθρώπινη σκέψη γίνεται πιο πολύπλοκη και πολύπλευρη. Αυτό που θα ικανοποιήσει αυτήν τη σκέψη είναι η πολυμορφικότητα και η διαφοροποίηση.

Κάπως έτσι διαμορφώνεται η σημερινή θεωρία της αρχιτεκτονικής. Η πολυπλοκότητα της σκέψης οδήγησε στη δημιουργία παραμετρικών συστημάτων και διαγραμμάτων. Τα διαφορετικά δεδομένα οδηγούν σε παραμέτρους με διαφορετικά αποτελέσματα. Το γεγονός, όμως που δίνει τη δυνατότητα εφαρμογής μιας τέτοιας θεωρίας, είναι η αντιμετώπιση των μορφών σαν σύνολο σημείων/κόμβων (σε αναλογία με σύνολο μορίων). Αυτό που θα ορίσει τελικά τη μορφή είναι το είδος των σχέσεων και αλληλεπιδράσεων μεταξύ αυτών των σημείων/κόμβων, ενώ ταυτόχρονα είναι αυτό που θα επιτρέψει και τη μεγάλη μεταβλητότητά τους. Όσο περισσότερη λεπτομέρεια χρειαζόμαστε, τόσο περισσότερους τέτοιους κόμβους ορίζουμε και περιγράφουμε (δίνοντας μια σειρά εντολών, δηλαδή προγραμματίζοντας) τις μεταξύ τους σχέσεις. Εκεί βασίζονται οι θεωρίες του ``σύννεφου σημείων``, ή του ``σμήνους κόμβων``, όπου έχουμε τον προγραμματισμό αυτών των σημείων/κόμβων και των μεταξύ τους σχέσεων. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορούν να υπάρξουν αυτόνομα, αλλά μόνο μέσα από τη συσχέτισή τους με τους υπόλοιπους κόμβους (μια θεωρία εμπνευσμένη από τη βιολογία, με τα κύτταρα ενός πολυκύτταρου οργανισμού).

Εφόσον μιλούμε για δυνατότητα προγραμματισμού, υπαινισσόμαστε την αναγκαιότητα χρήσης ψηφιακών μέσων σε αυτόν τον σχεδιασμό /προγραμματισμό. Η χρήση αυτών των μέσων εξασφαλίζει τη παραμετρικότητα και τη διαφοροποίηση, καθώς διαχειρίζονται τεράστιο όγκο δεδομένων. Ακόμα, είναι δυνατή η σύνδεση απ’ ευθείας με τη γραμμή παραγωγής. Έτσι, όσο και να διαφοροποιηθούν οι παράμετροι του αρχικού ``σμήνους σημείων``, αυτό μπορεί να κατασκευαστεί ως ένα κομμάτι μοναδικό στο είδος του. Η μαζική βιομηχανική παραγωγή μπορεί να οδηγήσει στη ``μαζική διαφοροποίηση`` και τη δημιουργία αντικειμένων και αρχιτεκτονικών στοιχείων κατά παραγγελία.