Καμπάνη Μαριαλένα

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ : Patrik Schumacher, Manuel de Landa, Kas Oosterhuis

Ο Manuel de Landa στο κείμενό του Uniformity and Variability, πραγματεύεται την εξέλιξη της τεχνολογίας των υλικών στο πέρασμα του χρόνου. Επισημαίνει πως η χρήση ποικιλόμορφων και πολύπλοκων ανομοιογενών υλικών, όπως το fiberglass, οδηγεί στη δημιουργία μιας πιο ενδιαφέρουσας αρχιτεκτονικής, σε αντίθεση με τη χρήση ομοιογενών, ομοιόμορφων και τυποποιημένων υλικών, όπως το ατσάλι, που χαρακτηρίζει μια πιο συμβατική και προβλέψιμη έκδοση αρχιτεκτονικής. Ωστόσο, ενώ από τη μια η απλούστευση αποτελεί καταλυτικό παράγοντα στην ανάπτυξη ποικίλων επιστημονικών πεδίων, ελλοχεύει διπλός κίνδυνος: πρώτον, η διαμόρφωση μιας απόλυτα ομοιόμορφης και προβλέψιμης αρχιτεκτονικής κατά την οποία είναι πιθανό ένα υλικό να θεωρηθεί κατάλληλο για όλους τους τύπους δόμησης και δεύτερον, αμφιβολίες όσον αφορά στη στατικότητα των οικοδομημάτων, μιας και άλλα υλικά παραλαμβάνουν καλύτερα θλιπτικές και άλλα εφελκυστικές τάσεις. Ο Manuel de Landa κάνει επίσης λόγο για την παραμετρικότητα, μέσω του Gordon, ο οποίος αναφέρει ότι κάθε υλικό είναι σχεδιασμένο να ταιριάζει τόσο σε κάθε ξεχωριστό αρχιτεκτονικό στοιχείο όσο και σε κάθε θέση αυτού του στοιχείου.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι, ο De Landa τάσσεται υπέρ της διαφοροποίησης και της ανομοιογένειας των υλικών . Την άποψη του De Landa σχετικά με την αξία της πολυπλοκότητας και της ποικιλομορφίας εκφράζει και ο Schumacher μέσα από τον παραμετρισμό, χαρακτηριστικό του οποίου είναι η διαρκής αλλαγή της μορφής των σχημάτων ανάλογα με τις ανάγκες.

Ο Kas Oosterhuis στο κείμενό του A New kind of Building, πραγματεύεται τη μαζική διαφοροποίηση (mass-customization) και τα χαρακτηριστικά αυτής . Πρόκειται για μια διαδικασία που στηρίζεται σε ψηφιακές τεχνικές κατά την οποία επιτυγχάνεται μοναδικότητα των στοιχείων εξαιτίας της υπολογιστικής επεξεργασίας, καθιστώντας δυνατή την πολυπλοκότητα στο σχεδιασμό. Έτσι, κανένα αντικείμενο δεν επαναλαμβάνεται κατά τη διαδικασία κατασκευής. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ανάγκη του ανθρώπου για διαφοροποίηση και μοναδικότητα. Αυτή η διαφοροποίηση, την οποία πραγματεύεται στα κείμενά του και ο Patrik Schumacher, ως βασικό χαρακτηριστικό του παραμετρικού σχεδιασμού, επιτυγχάνεται με τη βοήθεια παραμετρικών συστημάτων σχεδιασμού και λογισμικών συστημάτων παραμετρικής θεώρησης της σχεδιαστικής διεργασίας, των οποίων η πολυπλοκότητα προκύπτει από απλές σχέσεις μεταξύ κόμβων.

Όσον αφορά την ανέλιξη κατά δύο επίπεδα(real time behavior), πρόκειται για κτίρια και κατασκευές διαρκώς μεταβαλλόμενα και αυτοκαθοριζόμενα, που αναπτύσσουν μια πολυπλοκότητα με μη προβλέψιμα αποτελέσματα. Ενσωματώνοντας το παραμικρό ανθρώπινο ερέθισμα αλλά και παράγοντες όπως οι καιρικές συνθήκες, αλλάζουμε το στατικό υπόβαθρο της κατασκευής και οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι τα πάντα κινούνται και μεταβάλλονται με απρόβλεπτο ή και άρρυθμο τρόπο. Το φαινόμενο αυτό της αδιάκοπης μεταβολής και κίνησης μας παραπέμπει πάλι στον παραμετρισμό, όπου οι μορφές αλληλεπιδρούν, κινούνται και μεταλλάσσονται.