Παύλος Αντωνίου

Στο κείμενο 'The Parametricist Epoch: Let the Style Wars Begin' επιχειρείται από τον συντάκτη του να αποδειχθεί η αναγκαιότητα
ύπαρξης ενός νέου επικρατούντος ρεύματος στην αρχιτεκτονική κατ' αντιστοιχία των παραδειγμάτων στις επιστήμες.

Στην προσπάθειά του αυτή χρησιμοποιεί διάφορες έννοιες με χαρακτηριστικότερες τις παρακάτω:

• avant-garde architecture
• parametricism
• style
• fashion
• design research program
• mainstream hegemony
• epochal style
• transitional style
• subsidiary style
• pluralism
• differentiation
• correlation
• genotypical coherence
• phenotypical variant

Ταυτόχρονα δίνει τους δικούς του ορισμούς για κάποιες:

• parametricism: Parametricism implies that all architectural elements and complexes are parametrically malleable...Instead of the classical and modern reliance on ideal (hermetic, rigid) geometrical figures - straight lines, rectangles, as well as cubes, cylinders, pyramids, and (semi-)spheres - the new primitives of parametricism are animate (dynamic, adaptive, interactive) geometrical entities - splines, nurbs, and subdivs - as fundamental geometrical building blocks for dynamical systems like “hair”, “cloth”, “blobs”, and “metaballs” etc. that react to “attractors” and that can be made to resonate with each other via scripts.
  

• style: Architectural styles are best understood as design research programmes conceived in analogy to the way paradigms frame scientific research programmes... Styles represent long, sustained cycles of innovation, gathering the design research efforts into a collective movement so that individual efforts are mutually relevant, spurning and enhancing.

Εκείνο ωστόσο που κρίνεται ως ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ο τρόπος γραφής του αρχιτέκτονα. Υποδεικνύει ποίοι κανόνες θα διέπουν
το νέο κίνημα του παραμετρισμού και πως αυτό θα εξαπλωθεί. Κάνει λόγο για αρχιτεκτονική της πρωτοπορίας και τη δικαιολογεί εάν
δεν είναι πάντα καλή αρχιτεκτονική. Θεωρεί δεδομένο ότι θα πρέπει να υπάρχει μια κυρίαρχη τάση που θα επιβληθεί από ψηλά στην κοινή
αρχιτεκτονική, ενώ εφευρίσκει ένα αντίπαλο δέος για να δώσει υπόσταση στα όσα υποστηρίζει.

Συμπερασματικά θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για έναν τυπικό τρόπο έκφρασης αρχιτεκτόνων που επιδιώκουν να αναδείξουν
εαυτούς στο διεθνές προσκήνιο, αναπτύσσοντας θεωρητικό έργο για να υποστηρίξουν τις ιδέες τους. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν όπως
τα αποτυχημένα παραδείγματα του παρελθόντος, θα καταρριφθούν ποτέ και οι δημαγωγικές τάσεις των εκπροσώπων τους.