Στην 11η Biennale αρχιτεκτονικής στη Βενετία εισάγεται ένα νέο αρχιτεκτονικό στυλ που διεκδικεί τον τίτλο του αρχιτεκτονικού στυλ του 21ου αιώνα, το Parametricism.
Σημαντική είναι η διαφοροποίηση μεταξύ των epochal styles και των transitional styles καθώς σε μεταβατικές περιόδους μπορεί να προκύψει μία διαδοχή πολλαπλών στυλ που αναπτύσσονται είτε παράλληλα , είτε ανταγωνίζονται το ένα το άλλο.Επίσης, διαμορφώνονται subsidiary styles, ως υποκατηγορίες των epochal styles , αντιπροσωπευτικά της εξέλιξης του στυλ με την πάροδο του χρόνου.
Το Parametricism αναγνωρίζεται ως το σύγχρονο στυλ μετά το Modernism και τα διαδοχικά Post-Modernism, Deconstructivism που ακολουθούν τις βασικές αρχές του Modernism: διαχωρισμός και επανάληψη.
Τα διάφορα στυλ αντιμετωπίζονται από τον Schumacher ως σχεδιαστική διερεύνηση. Κρίνει ως αναγκαίο τον ακριβή καθορισμό τους ώστε να είναι διαθέσιμα για κριτική.
Parametricism:
Το Parametricism επιτάσσει όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία να είναι παραμετρικά μεταβαλλόμενα. Δεν χρησιμοποιούνται ως βάση οι κλασικές γεωμετρικές μορφές αλλά δυναμικές μορφές όπως splines, nurbs και subdivs. Χαρακτηρίζεται από καινούργιες αρχές για τη μορφή και τη λειτουργία , με τη βοήθεια καινούργιων τεχνικών που βασίζονται στην διαφοροποίηση και την αναλογία.
Πιο συγκεκριμένα το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από το σχεδιασμό ενός ανεξάρτητου κτιρίου στο σχεδιασμό parametric diagrams με τη βοήθεια των οποίων επιτυγχάνεται ποικιλομορφία.
Τα διαγράμματα αυτά είναι μια αφαιρετική αναπαράσταση η οποία επικεντρώνεται σε συγκεκριμένα στοιχεία, όχι για να διασπάσει την ενότητα, αλλά για να δοθεί η δυνατότητα να διαχειριστεί κανείς τα στοιχεία της μεμονωμένα, για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα που προσομοιώνει την πραγματικότητα.
Τα ordinary diagrammes είναι μηχανές σύνθεσης που χρησιμοποιούν κανόνες ευθυγράμμισης και συμμετρίας για να σχηματίσουν δομικά στοιχεία. Απλά και μόνο με τη χρήση των βασικών γεωμετρικών σχημάτων μπορεί να επιτευχθεί ποικιλία μορφών. Μέσω αυτής της διαδικασίας τμήματα του σχεδίου προκύπτουν αυτόματα.
Τα extra-ordinary diagrammes είναι ψηφιακές αφαιρετικές μηχανές σύνθεσης οι οποίες έχουν ανοιχτές παραμέτρους. Τα αποτελέσματα αυτών των διαδικασιών, που προκύπτουν από επαναλαμβανόμενες προσπάθειες, δεν είναι ποτέ προκαθορισμένα και δεν έχουν σταθερή ερμηνεία.
Η διαφορά μεταξύ metric diagrammes και των parametric diagrammes έγκειται στον τρόπο που δομούνται αυτά τα διαγράμματα. Τα δεδομένα που διαχειρίζονται τα metric diagrammes είναι καθορισμένα εξ ολοκλήρου από την αρχή ενώ τα δεδομένα των parametric diagrammes μεταβάλλονται μέσα σε ένα πεδίο αποτελεσμάτων.
Αυτές οι τεχνικές έχουν σκοπό να καθιερώσουν μια ποικιλομορφία στην οργάνωση του χώρου (χωρίς η μορφή να καταλήγει να είναι κάποιου είδους κολλάζ) και να ενδυναμώσουν ην αλληλεξάρτηση του εσωτερικού με το εξωτερικό και το γύρω αστικό περιβάλλον.
Σε επίπεδο αστικού προγραμματισμού δεν επιβάλλεται ο σχεδιασμός μόνο από μία ομάδα parametric designers αλλά δεν επιτρέπεται η διακοπή του πλάνου με non-parametric επεμβάσεις ώστε , ναι μεν να υπάρχει η αίσθηση του απρόβλεπτου, αλλά ποτέ του τυχαίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου