Δαγκαλάτου Βεατρίκη

Michel Foucault

Σύμφωνα με τον Michel Foucault , η σημερινή εποχή είναι η εποχή του χώρου, η εποχή του ταυτόχρονου και του side by side.

O δομισμός είναι η προσπάθεια της δημιουργίας με στοιχεία που θα μπορούσαν νε έχουν συνδεθεί σε έναν χρονικό άξονα.

Ο χώρος σήμερα φαίνεται να αποτελεί τον ορίζοντα των ανησυχιών μας, τη θεωρία μας, τα συστήματά μας , ωστόσο δεν είναι καινοτομία.

Λαμβάνοντας , λοιπόν, υπόψη ο Foucault τα συστήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί τον Μεσαίωνα και τον 17^ο αιώνα από τον Γαλιλαίο, ο οποίος έθεσε το χώρο ως θέση καταλήγει σ’ έναν προβληματισμό: εάν το πρόβλημα του ανθρώπου είναι ο χώρος ή ο ζωτικός χώρος και πιστεύει σε κάθε περίπτωση ότι το άγχος της εποχής μας έχει να κάνει ουσιαστικά με το χώρο και όχι τόσο πολύ με το χρόνο. Αναφερόμενος και στο έργο του Bacherlard , ο οποίος λέει ότι ο χώρος είναι άδειος αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων οριοθετούν περιοχές και χώρους.

Γι’ αυτό και αναπτύσσει 2 κύριες κατηγορίες:

Α) Την ουτοπία και Β) Την ετεροτοπολογία

Α) Έχουμε 2 τύπους: 1^η αρχή: Οι λεγόμενες ‘’ πρωτόγονες ‘’ κοινωνίες στις οποίες υπάρχει μία ορισμένη μορφή ετεροτοπίας την οποία αποκαλεί ετεροτοπία κρίσης, η οποία εξαφανίζεται συνεχώς από την κοινωνία και αντικαθίσταται από την ετεροτοπία απόκλισης.

Β) 2^η αρχή της περιγραφής των ετεροτοπιών είναι ότι μία κοινωνία μπορεί να κάνει μία υπάρχουσα ετεροτοπία λειτουργία με πολύ διαφορετικό τρόπο, όπου κάθε ετεροτοπία έχει μία ακριβή και καθορισμένη λειτουργία μέσα σε μια κοινωνία ανάλογα με την συγχρονικότητα της κουλτούρας στην οποία συμβαίνει.

3^η αρχή Η ετεροτοπία μπορεί να αντιπαραθέσει σε ένα και μόνο πραγματικό τόπο πολλά κενά, πολλές περιοχές που από μόνες τους είναι ασυμβίβαστες.

4^η αρχή Είναι ετεροτοπίες που συχνά συνδέονται με τομές στο χρόνο και ονομάζονται για χάρη της συμμετρίας ετεροχρονίες.

5^η αρχή Οι ετεροτοπίες προυποθέτουν πάντα ένα σύστημα και που απομονώνει τους ανθρώπους και που τους καθιστά διαπερατούς. Γενικά, η ετεροτοπική περιοχή δεν είναι ελεύθερα προσβάσιμη, όπως ένας δημόσιος χώρος.

6^η αρχή Το τελευταίο χαρακτηριστικό των ετεροτοπιών είναι ότι διαθέτουν μία λειτουργία σε σχέση με το σύνολο του χώρου που απομένει. Η λειτουργία τους ξετυλίγεται μεταξύ 2 αντίθετων πόλων. Είτε ο ρόλος τους είναι να δημιουργηθεί ένας χώρος ψευδαίσθησης, είτε να δημιουργηθεί ένας χώρος που είναι άλλος, ένας άλλος πραγματικός χώρος , της αποζημίωσης.